Bütün kâinat birbirine sevgi ile bağlanmış,

Sevgini vermesini öğren

Çünkü gönlün anlasın ki hepsine yer varmış

Sevgisiz insandan dünya unutma ki korkarmış!

Mevlana

Bugün 14 Şubat. Birçok ülkede Sevgililer Günü olarak kutlanıyor. Konuyla ilgili birçok hikâye olsa da ilk kutlamaların Eski Roma Dönemine dayandığını söyleyebiliriz.

Düşününce sevgi kapsamımıza o kadar çok şey giriyor ki. Yaşamımızda sayısını bile hatırlayamayacağımız kişiler ve, veya canlılar. Hayatımıza anlam, değer, mana, hatta ömrümüze ömür katıyor diyebileceğimiz.  Yıllarca aynı yastığa baş koyduğumuz eşimiz, her anımızda yanımızda olan dostlarımız, kardeşlerimiz, çocuklarımız, zamanımızın birçoğunu aynı ortamda geçirdiğimiz iş arkadaşlarımız. Birlikte yaşadığımız üzerine titrediğimiz hayvan dostlarımız. Yani kısacası iletişim kurduğumuz çoğu şey.  Sevgi gel gitleri yaşasakta sevmeyi seviyoruz biz insanoğlu. Bazen aynı duyguyu görmesek, göremesekte sevmekten vazgeçmiyoruz, geçmemeliyiz de belki. İnsanı insan olduğu için sevme önceliğiyle, yaratılanı yaradandan ötürü sevme felsefesiyle.

Klişe bir ifade olacak ama sevgili günü veya sevgimizi güncellemeyi bir tarihe veya bir güne sığdırmak doğru değil bu konuda hem fikirizdir diye düşünüyorum. Önemli olan sevdiğimizi hissettirebilmek belki de, bir gün değil her gün. Bir kez değil çoğu kez. Konuşmadan, yanında olmadan da.

Hiç kimse tek sevgiliye sevgi vermekle kalmasın. Sevginin yüceliğini, anlatmaya ifadelerin yetmediğini dünyanın da sevgi üzerine yaratıldığını da hesaba katacak olursak gönül zenginliğimiz doğuştan var demektir.

Kalbi sevgisizlikle mühürlenmiş olanlardan olmamanız dileğiyle.